آی تی گیم اخبار فناوری، تکنولوژی و بازی
سالها یکی از معیارهای تبلیغاتی مهم بازیهای جهانباز، اندازه نقشه بود. هرچه دنیای بازی بزرگتر میشد، سازندگان با افتخار از کیلومترها جاده، صدها مأموریت، دهها منطقه و تعداد زیادی فعالیت جانبی صحبت میکردند.
اما در سالهای اخیر نشانههایی از تغییر این رویکرد دیده میشود. بسیاری از بازیسازان دیگر صرفاً به دنبال ساخت بزرگترین نقشه ممکن نیستند و در عوض تلاش میکنند دنیایی متراکمتر، معنادارتر و قابلاکتشافتر ایجاد کنند.
این تغییر به معنی پایان بازیهای جهانباز بزرگ نیست. عناوینی مانند GTA VI همچنان روی جهانهای گسترده و پرجزئیات تمرکز دارند. مسئله این است که «بزرگتر بودن» دیگر بهتنهایی مزیت محسوب نمیشود.
منظور از نقشه کوچکتر چیست؟
وقتی از کوچکتر شدن نقشههای جهانباز صحبت میکنیم، الزاماً منظور یک دنیای کوچک نیست.
یک بازی میتواند همچنان محیطی بسیار بزرگ داشته باشد، اما به جای اینکه بازیکن را در یک فضای عظیم و کمتراکم رها کند، محتوا را در مناطق مشخص و نزدیکتر به یکدیگر متمرکز کند.
برای مثال، در یک جهان بزرگ ممکن است بازیکن مجبور شود چند دقیقه فقط برای رسیدن به مأموریت بعدی رانندگی کند. در یک نقشه متراکمتر، همین مسیر میتواند کوتاهتر باشد، اما در طول آن اتفاقات، شخصیتها، ساختمانها، مأموریتها و مکانهای قابل اکتشاف بیشتری وجود داشته باشد.
در نتیجه، تفاوت اصلی میان این دو رویکرد را میتوان اینگونه خلاصه کرد:
نقشه بزرگ ← فاصله بیشتر میان محتوا
نقشه متراکم ← محتوای بیشتر در هر بخش از نقشه
این تغییر در واقع بیشتر درباره تراکم محتوا است تا صرفاً تعداد کیلومتر مربع.
مشکل نقشههای بیش از حد بزرگ چیست؟
مشکل نقشههای بیش از حد بزرگ چیست؟بزرگ کردن نقشه در نگاه اول جذاب است، اما هزینههای زیادی دارد.
هرچه جهان بازی بزرگتر شود، سازنده باید محتوای بیشتری برای آن تولید کند. اگر بخش بزرگی از نقشه خالی باشد، بازیکن خیلی زود متوجه میشود که اندازه نقشه بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته است.
در چنین شرایطی معمولاً اتفاقاتی مانند این رخ میدهد:
- رفتوآمد طولانی بین مأموریتها
- مناطق تکراری
- فعالیتهای جانبی مشابه
- جمعآوری منابع در نقاط مختلف
- مأموریتهایی که صرفاً برای پر کردن نقشه طراحی شدهاند
- زمان زیاد برای جابهجایی بدون اتفاق مهم
این مشکل گاهی با اصطلاح Open-World Fatigue توصیف میشود؛ یعنی بازیکن بعد از تجربه چندین بازی بزرگ و مشابه، دیگر صرفاً از دیدن یک نقشه عظیم هیجانزده نمیشود.
بازیکنان همیشه دنبال نقشه بزرگتر نیستند
یکی از تغییرات مهم در طراحی بازیهای جهانباز این است که بازیکنان تجربه خود را فقط با اندازه نقشه ارزیابی نمیکنند.
یک نقشه کوچکتر اما پرجزئیات میتواند خاطرهانگیزتر از نقشهای چند برابر بزرگتر باشد.
دلیلش ساده است: بازیکن معمولاً مکانهایی را به خاطر میسپارد که اتفاقی در آنها رخ داده است.
یک ساختمان کوچک که مأموریت مهمی در آن اتفاق افتاده، یک محله با شخصیتهای خاص یا یک منطقه مخفی میتواند بیشتر از دهها کیلومتر زمین خالی در ذهن بازیکن باقی بماند.
بنابراین طراحی جهان بازی به سمت این سؤال حرکت کرده است:
«چقدر از نقشه قابل بازی است؟»
به جای:
«نقشه چقدر بزرگ است؟»
تراکم محتوا اهمیت بیشتری پیدا کرده است
فرض کنید دو بازی داریم.
در بازی اول، نقشه ۱۰۰ کیلومتر مربع است و در هر کیلومتر مربع چند فعالیت محدود وجود دارد.
در بازی دوم، نقشه فقط ۳۰ کیلومتر مربع است، اما تقریباً هر خیابان، ساختمان یا منطقه میتواند چیزی برای کشف داشته باشد.
در تجربه واقعی بازیکن، بازی دوم ممکن است بسیار بزرگتر به نظر برسد.
به همین دلیل، طراحی جهان در بسیاری از پروژههای جدید به سمت World Density یا تراکم جهان حرکت کرده است.
این موضوع مخصوصاً در بازیهای شهری اهمیت دارد. یک شهر کوچک اما زنده میتواند بسیار جذابتر از یک نقشه عظیم شامل زمینهای خالی باشد.
هزینه ساخت جهانهای بزرگ سرسامآور شده است
هزینه ساخت جهانهای بزرگ سرسامآور شده استیکی از دلایل اصلی تغییر رویکرد، اقتصاد ساخت بازیهای AAA است.
ساخت یک جهانباز بزرگ فقط به طراحی نقشه نیاز ندارد. برای پر کردن آن باید تعداد زیادی از موارد زیر تولید شود:
- مدلهای سهبعدی
- ساختمانها
- محیطهای طبیعی
- انیمیشنها
- صداگذاری
- NPCها
- مأموریتها
- دیالوگها
- موسیقی
- سیستمهای آبوهوا
- وسایل نقلیه
- رویدادهای تصادفی
- تست و رفع باگ
هرچه نقشه بزرگتر باشد، تعداد حالتهایی که باید تست شوند نیز افزایش پیدا میکند.
یک NPC ممکن است در صدها موقعیت مختلف قرار بگیرد و یک مأموریت ممکن است با دهها سیستم دیگر تداخل داشته باشد.
بنابراین کوچکتر کردن یا متراکمتر کردن جهان میتواند به استودیو اجازه دهد منابع خود را روی کیفیت بخشهای مهمتر متمرکز کند.
بازیهای بزرگ به زمان بیشتری برای ساخت نیاز دارند
تولید بازیهای AAA در سالهای اخیر طولانیتر شده است.
نسل جدید سختافزار به سازندگان اجازه میدهد جزئیات بسیار بیشتری ایجاد کنند، اما همین افزایش کیفیت باعث میشود ساخت هر بخش از بازی نیز زمان بیشتری ببرد.
وقتی قرار است یک جهان چند برابر بزرگتر شود، مشکل فقط ساخت اولیه آن نیست؛ تمام محتوای آن باید:
- طراحی شود،
- ساخته شود،
- تست شود،
- بهینهسازی شود،
- برای کنسولها و PC تنظیم شود،
- و در طول توسعه بارها اصلاح شود.
بنابراین یک نقشه کوچکتر میتواند به سازنده اجازه دهد کیفیت هنری و فنی بالاتری را در بخشهای مهم بازی حفظ کند.
نقشههای متراکم برای داستانگویی هم بهتر هستند
داستانگویی در یک جهان متراکم معمولاً کنترل بیشتری به سازنده میدهد.
اگر شخصیت اصلی قرار است از یک محله به محل دیگری برود، طراح میتواند مسیر، شخصیتها و اتفاقات اطراف آن را با دقت بیشتری کنترل کند.
در یک نقشه بسیار بزرگ، فاصله میان نقاط مهم ممکن است باعث شود ریتم داستان شکسته شود.
برای مثال:
مأموریت داستانی ← ۱۵ دقیقه رانندگی ← فعالیت فرعی ← ۱۰ دقیقه رانندگی ← مأموریت بعدی
در حالی که در یک جهان متراکمتر ممکن است تجربه به این شکل باشد:
مأموریت ← اکتشاف ← برخورد با NPC ← فعالیت فرعی ← مأموریت
به همین دلیل، کوچکتر کردن جهان میتواند به حفظ ریتم داستان کمک کند.
سفر سریع همیشه راهحل مناسبی نیست
یکی از راههایی که بازیها برای حل مشکل نقشههای بزرگ استفاده کردهاند، Fast Travel است.
اما این سیستم یک تناقض ایجاد میکند.
اگر بازیکن برای جلوگیری از زمان تلفشده دائماً از Fast Travel استفاده کند، بخشی از جهان بازی عملاً نادیده گرفته میشود.
سازنده ممکن است صدها کیلومتر جاده، محیط و مکان جانبی طراحی کرده باشد، اما بازیکن بیشتر آنها را نمیبیند.
در چنین شرایطی، کوچکتر کردن نقشه یا افزایش تراکم محتوا میتواند راهحل بنیادیتری باشد.
نمونه مهم: بازیهای متراکم شهری
بازیهای جهانباز شهری نمونه خوبی برای مشاهده این تغییر هستند.
در یک شهر متراکم، یک خیابان میتواند چندین کاربرد داشته باشد:
- مأموریت داستانی
- فروشگاه
- NPCهای قابل تعامل
- فعالیت جانبی
- ساختمان قابل ورود
- رویداد تصادفی
- مسیر فرار
- آیتم قابل جمعآوری
در نتیجه، حتی اگر مساحت کلی شهر چندان بزرگ نباشد، بازیکن دائماً در حال دریافت اطلاعات و اتفاقات جدید است.
این مدل در مقابل نقشههایی قرار میگیرد که بخش بزرگی از آنها فقط برای افزایش مساحت کلی طراحی شدهاند.
نسل جدید سختافزار چه نقشی دارد؟
نسل جدید سختافزار چه نقشی دارد؟ممکن است تصور کنیم سختافزار قدرتمندتر باید باعث شود بازیها بزرگتر شوند؛ اما ماجرا پیچیدهتر است.
SSDهای سریعتر، پردازندههای قویتر و حافظه بیشتر امکان ساخت محیطهای بسیار پیچیده را فراهم کردهاند، اما همزمان استاندارد کیفیت نیز بالاتر رفته است.
امروزه بازیکن از یک ساختمان انتظار جزئیات بیشتری دارد. NPCها باید واکنشهای طبیعیتری نشان دهند، محیطها باید جزئیات بیشتری داشته باشند و بارگذاری باید تا حد امکان نامحسوس باشد.
بنابراین افزایش قدرت سختافزار الزاماً به معنی افزایش اندازه نقشه نیست؛ بخشی از این قدرت صرف افزایش کیفیت هر متر از جهان بازی میشود.
SSD باعث حذف کامل مشکل بارگذاری نشده است
یکی از مزیتهای SSD این است که بازی میتواند دادههای محیط را سریعتر از حافظه ذخیرهسازی دریافت کند.
اما یک جهان بزرگ فقط به سرعت ذخیرهسازی وابسته نیست.
پردازنده باید NPCها و سیستمهای بازی را پردازش کند، GPU باید محیط را رندر کند و حافظه باید دادههای موردنیاز را نگه دارد.
به همین دلیل، حتی با وجود SSDهای سریع، ساخت یک جهان بسیار بزرگ و همزمان متراکم و زنده همچنان چالش فنی بزرگی است.
بازیهای جهانباز هنوز هم به نقشههای بزرگ نیاز دارند
البته نباید نتیجه گرفت که دوران نقشههای عظیم تمام شده است.
برخی ژانرها اساساً به فضای زیاد نیاز دارند.
برای مثال:
- بازیهای بقا
- شبیهسازها
- بازیهای رانندگی
- برخی RPGهای فانتزی
- بازیهای اکتشافی
- بازیهای علمیتخیلی
در این بازیها، خودِ سفر و کشف محیط میتواند بخشی از تجربه اصلی باشد.
اگر بازی قرار است حس یک سفر طولانی یا اکتشاف یک دنیای ناشناخته را ایجاد کند، کوچک بودن نقشه حتی میتواند به تجربه آسیب بزند.
بنابراین مسئله «کوچک بودن» نیست؛ مسئله این است که اندازه نقشه با هدف طراحی بازی هماهنگ باشد.
آیا نقشه کوچکتر یعنی بازی کوتاهتر؟
نه لزوماً.
یک بازی میتواند نقشهای نسبتاً کوچک داشته باشد اما محتوای بسیار زیادی ارائه کند.
مأموریتهای شاخهای، سیستمهای تعاملی، NPCهای مختلف، فعالیتهای جانبی، رازها و رویدادهای تصادفی میتوانند مدت زمان تجربه را افزایش دهند.
در مقابل، یک بازی با نقشه عظیم ممکن است محتوای تکراری زیادی داشته باشد و بازیکن را خیلی زود خسته کند.
بنابراین اندازه نقشه معیار مناسبی برای اندازه واقعی یک بازی نیست.
هوش مصنوعی میتواند این روند را تغییر دهد؟
احتمالاً یکی از مهمترین تغییرات آینده همین موضوع خواهد بود.
هوش مصنوعی میتواند در بخشهایی مانند:
- تولید اولیه محیط
- ساخت NPCهای متنوع
- تولید دیالوگ
- طراحی مأموریتهای فرعی
- ایجاد تغییرات محیطی
- تست خودکار
- تشخیص مشکلات طراحی
به توسعهدهندگان کمک کند.
اگر هزینه تولید محتوای جهان بازی کاهش پیدا کند، ساخت جهانهای بزرگتر دوباره از نظر اقتصادی جذابتر میشود.
اما حتی در این حالت، یک سؤال همچنان باقی میماند: آیا بازیکن واقعاً به محتوای بیشتر نیاز دارد یا محتوای بهتر؟
تولید خودکار هزاران فعالیت تکراری لزوماً تجربه بهتری ایجاد نمیکند.
آینده بازیهای جهانباز احتمالاً ترکیبی خواهد بود
آینده بازیهای جهانباز احتمالاً ترکیبی خواهد بودبه نظر میرسد آینده بازیهای جهانباز الزاماً به سمت نقشههای بسیار کوچک یا بسیار بزرگ نمیرود.
احتمالاً مدلهای ترکیبی اهمیت بیشتری پیدا میکنند.
در این مدل، سازنده میتواند یک جهان نسبتاً بزرگ ایجاد کند، اما بخشهای مهم آن را به صورت مناطق متراکم طراحی کند.
برای مثال:
جهان بزرگ ← مناطق اصلی ← مناطق متراکم ← فعالیتهای نزدیک به یکدیگر
در این حالت، بازیکن همچنان حس آزادی و اکتشاف را دارد، اما مجبور نیست برای پیدا کردن محتوای جذاب دائماً مسافتهای طولانی را طی کند.
تفاوت «بزرگ» و «زنده» را نباید فراموش کرد
یکی از مهمترین درسهایی که صنعت بازی از نسل گذشته گرفته، این است که بزرگ بودن جهان با زنده بودن آن یکی نیست.
یک نقشه ۲۰ کیلومتر مربعی میتواند بسیار زندهتر از یک نقشه ۲۰۰ کیلومتر مربعی باشد.
اگر در هر خیابان، ساختمان یا منطقه اتفاقی برای کشف وجود داشته باشد، بازیکن احساس میکند واقعاً در یک جهان زنده حضور دارد.
اما اگر بخش زیادی از نقشه فقط برای افزایش عدد مساحت وجود داشته باشد، اندازه آن بعد از مدتی اهمیت خود را از دست میدهد.
جمعبندی
بازگشت برخی بازیهای جهانباز به سمت نقشههای کوچکتر یا متراکمتر را نباید به معنای شکست ایده جهانهای بزرگ دانست. این تغییر بیشتر نشاندهنده تغییر اولویت در طراحی بازی است.
سازندگان امروز بیش از گذشته با هزینه بالای تولید، زمان طولانی توسعه، پیچیدگی تست و انتظار بالاتر بازیکنان برای جزئیات مواجه هستند. در چنین شرایطی، پر کردن یک نقشه عظیم با محتوای واقعاً باکیفیت بسیار دشوار است.
به همین دلیل، تراکم محتوا، کیفیت محیط، تعاملپذیری و اهمیت هر منطقه میتوانند از تعداد کیلومترهای نقشه مهمتر باشند.
در نهایت، بهترین جهانباز لزوماً بزرگترین جهان نیست؛ جهانی است که اندازه آن با تجربهای که بازی میخواهد ارائه دهد هماهنگ باشد و بازیکن در آن احساس نکند زمانش صرف رفتوآمد میان نقاط خالی شده است.
