آیا مایکروسافت فرصت پوشیدنی‌های هوش مصنوعی را از دست خواهد داد؟

مایکروسافت و دری بسته به سوی کاربران عادی

اپل در سه‌ماهه اول، ۲۳٪ از محموله‌های ساعت‌های هوشمند و بیش از نیمی از بازار آمریکای شمالی را به خود اختصاص داد. سامسونگ حدود ۷٪ را مدیریت کرد. عینک‌های هوشمند سالانه ۱۶۷٪ رشد داشتند و متا بسته به اینکه به آمار چه کسی اعتماد کنید، بین ۶۹٪ تا ۸۴٪ از بازار را در اختیار داشت.

مایکروسافت امروز حضور قابل‌توجهی در این بازار ندارد و هیچ مسیر مستقیم و مشخصی برای بازگشت به آن ندارد. بیشتر پوشیدنی‌های مصرف‌کننده به یک گوشی به عنوان هاب متکی هستند و مایکروسافت چنین گوشی‌ای ندارد. پل سامسونگ به ویندوز، Phone Link است که خود محصول مایکروسافت است و تنها به دلیل وجود اندروید وجود دارد.

هوش مصنوعی عامل‌محور ممکن است تسلط اپ‌استور بر توزیع را کاهش دهد. اما این موضوع، پایگاه نصب‌شده، هویت یا مزیت دستگاه پیش‌فرض را از بین نمی‌برد. مایکروسافت همچنان وارد اتاق نشیمنی می‌شود که متعلق به اپل، گوگل، سامسونگ و متا است.

این الگو فراتر از گوشی‌ها گسترش می‌یابد. مایکروسافت به طور فزاینده‌ای ایکس‌باکس را به عنوان یک کسب‌وکار محتوا و خدمات چندسکویی در نظر می‌گیرد، حتی در حالی که به توسعه سخت‌افزار کنسول ادامه می‌دهد. این یک عقب‌نشینی از دستگاه‌ها نیست. بلکه تمایلی به مرکزیت دادن به سخت‌افزار اختصاصی در استراتژی خود ندارد.

سولارا به مایکروسافت راهی متفاوت برای ورود می‌دهد.

انصافاً، مایکروسافت چند انتخاب معماری هوشمندانه انجام داده است.

سولارا بر روی پلتفرم اکوسیستم دستگاه مایکروسافت (MDEP) اجرا می‌شود که یک نسخه سازمانی از اندروید است که مایکروسافت در اصل برای سخت‌افزار اتاق‌های تیمز ساخته بود. مایکروسافت عمداً اندروید را برای دستگاه‌های کوچک و کم‌مصرف انتخاب کرد، در حالی که Intune، Entra ID، Defender و وصله‌های از راه دور را حفظ کرد. تراشه نیز از کوالکام و مدیاتک تأمین می‌شود، نه تراشه‌ای که خود مایکروسافت طراحی کرده باشد.

مدیریت از طریق مشخصات کنترل عامل (Agent Control Specification) انجام می‌شود، یک استاندارد قابل حمل و مستقل از فروشنده، نه یک روش برای قفل کردن کاربر. مایکروسافت اصلاً سخت‌افزار را نمی‌سازد. شرکا طرح‌های مرجع را برداشته و آنها را به محصول تبدیل می‌کنند.

هر یک از این انتخاب‌ها نشان‌دهنده درسی است که مایکروسافت به سختی آموخته است که چندین مورد از آنها به طور خاص از هولولنز نشأت گرفته است.

بازار سازمانی همچنین میدان نبرد درستی است. پوشیدنی‌های مصرفی به شدت تحت تأثیر مد، اکوسیستم و اتصال به تلفن هستند. پوشیدنی‌های سازمانی بر اساس گردش کار، مدیریت، هویت، امنیت و بازگشت سرمایه‌ی قابل‌اندازه‌گیری موفق یا شکست می‌خورند. برای نشان پرستار یا عینک انباردار، سؤال تعیین‌کننده کیفیت دوربین نیست. این است که آیا شرکت می‌تواند کنترل کند که داده‌ها به کجا می‌روند، چه کسی می‌تواند به آنها دسترسی داشته باشد و چه مدت نگهداری می‌شوند.

پس چرا یک هاب رومیزی؟

دستگاه رومیزی ایده‌ی بدی نیست. یک نقطه‌ی پایانی مشترک قابل اعتماد با ورود با تشخیص چهره، کاربردهای واقعی دارد: میزکاری مشترک، پشتیبانی از کارگران شیفتی خط مقدم، و فراهم کردن یک عامل دائمی در یک اتاق. اما با اتصال یک مانیتور، به یک دستگاه ویندوزی تبدیل می‌شود که در فضای ابری اجرا می‌شود، که ویندوز را به داستانی بازمی‌گرداند که مایکروسافت به درستی آن را بدون ویندوز کرده بود – و هیچ کاری برای قرار دادن مایکروسافت در محیط‌های متحرک و بدون نیاز به دست که ممکن است فرصت مخرب‌تر در آنجا باشد، انجام نمی‌دهد.

نشان شناسایی مفهوم بهتری است. این دستگاه متحرک است و چیزی فراتر از یک مدرک هویتی است. یک فشار، یک عامل را بیدار می‌کند، یک ضربه، صدا را ضبط و رونویسی می‌کند و یک دوربین دارد. دستگاه‌هایی مانند Plaud قبلاً در این فضا فروش دارند، بنابراین سؤال واقعی این است که سولارا چه چیزی اضافه می‌کند. پاسخ خوبی وجود دارد که مایکروسافت به سختی زحمت ارائه آن را کشید. Plaud صدا را به فضای ابری خود می‌فرستد. یک نشان سولارا می‌تواند داده‌ها را تحت کنترل‌های هویت، دسترسی و نگهداری مایکروسافت ۳۶۵ حفظ کند.

با این حال، آن دوربین.

دوربین سینه‌ای بدون اینکه کاربر به پایین نگاه کند، هدف‌گیری دشوار است، که این امر، فرضیه‌ی اصلی «چشم‌ها به جلو» را از بین می‌برد. همچنین از هر کسی که جلوی کاربر ایستاده است – بیماران، مشتریان، همکاران – فیلم می‌گیرد، که هیچ‌کدام با ضبط شدن موافقت نکرده‌اند.

در یک بیمارستان، این بلافاصله سؤالات حریم خصوصی بیمار را مطرح می‌کند. در محیط‌های کاری دیگر، مشکلات مربوط به رضایت، نگهداری و حفاظت از داده را ایجاد می‌کند که بر اساس حوزه‌ی قضایی متفاوت است. این نگرانی‌های حریم خصوصی همچنین بخشی از چیزی بودند که به کشتن گوگل گلس کمک کردند و همچنان چالشی برای عینک‌های هوشمند در حال ظهور هستند.

مایکروسافت ابزارهای capable برای مقابله با چالش دوربین دارد: نشانگرهای ضبط، ضبط محدود به اجاره، و نگهداری اعمال‌شده توسط مشخصات مدیریت پروژه سولارا که اخیراً منتشر شده است. این قابلیت‌ها می‌توانند مدیریت را به یک مزیت رقابتی تبدیل کنند. بخش عجیب این است که به سختی این استدلال را مطرح کرد.

ریسک بزرگتر: چه کسی آن را می‌سازد؟

بخشی که باید ردموند را نگران کند این است: سولارا فقط زمانی کار می‌کند که کسی سخت‌افزار را بسازد، و مایکروسافت حتی یک شریک برای ساخت دستگاه سولارا معرفی نکرده است. این شرکت اکوسیستم MDEP در حال رشدی دارد، اما سولارا از آن شرکا می‌خواهد کاری بسیار دشوارتر از ساخت یک دستگاه دیگر تیمز انجام دهند.

یک شرکت سخت‌افزاری باید در یک کلاس جدید از دستگاه هوش مصنوعی موبایل سرمایه‌گذاری کند، فرم‌فاکتور را تعیین کند، محدودیت‌های باتری و حرارت را حل کند، دوربین‌ها و سنسورها را طراحی کند، یک گردش کار جدید را اثبات کند، و سپس شرکت‌ها را متقاعد کند که آن را در مقیاس بزرگ مستقر کنند.

اقتصاد این موضوع هم کمک نمی‌کند. حاشیه سود کسب‌وکار کامپیوترهای شخصی اچ‌پی حدود ۵ درصد است. گروه مشتریان دل در حدود ۶ درصد قرار دارد. تولیدکنندگان تجهیزات اصلی حاشیه ناچیز سخت‌افزار را می‌پذیرند اگر دستگاه درآمد مدیریتی، قراردادهای پشتیبانی، کارهای یکپارچه‌سازی یا حساب‌های سازمانی را به همراه داشته باشد. اما مایکروسافت این استک را توصیف نکرده است. تاکنون، این شرکت در مورد مدل کسب‌وکار فراتر از نقشی که Azure ایفا خواهد کرد، اطلاعات کمی ارائه کرده است.

این موضوع سؤال معماری را مطرح می‌کند، و آن سؤالی نیست که مردم معمولاً می‌پرسند. مایکروسافت سولارا را «از تراشه تا ابر» می‌نامد، که نشان می‌دهد برخی از استنتاج‌ها به صورت محلی و برخی در فضای ابری اجرا خواهند شد. جایی که این خط ترسیم می‌شود، دو چیز را همزمان تعیین می‌کند: اینکه آیا نشان در زیرزمین بیمارستان کار می‌کند و چه مقدار نوآوری در دستگاه برای متمایز شدن یک شریک باقی می‌ماند.

اگر ارزش زیادی به Azure منتقل شود، تولیدکننده تجهیزات اصلی در خطر تبدیل شدن به یک مونتاژکننده مشتری‌های نازک با حاشیه سود پایین قرار می‌گیرد. برای شرکت‌هایی که از قبل به حاشیه سود تک‌رقمی میانه در بخش رایانه‌های شخصی عادت کرده‌اند، این به سختی دلیلی واضح برای تأمین مالی یک دسته جدید است.

پیروزی بدون مالکیت دستگاه

شاید مایکروسافت نیازی به پیروزی در دستگاه نداشته باشد. می‌تواند مالک هویت، مدیریت، مدیریت عامل، بافت سازمانی، استنتاج ابری، یکپارچه‌سازی گردش کار و ابزارهای توسعه‌دهنده باشد – و پول دریافت کند، چه سخت‌افزار از لنوو، سامسونگ، یک تولیدکننده تجهیزات اصلی صنعتی یا، در حد معقول، اپل باشد. این یک موقعیت با ارزش‌تر از مونتاژ ابزارها است. همچنین ممکن است دقیقاً همان چیزی باشد که مایکروسافت از دست دادن گوشی‌ها آموخت.

یک سؤال بزرگ‌تر در زیر همه اینها وجود دارد که ممکن است از سخت‌افزار مهم‌تر باشد. عاملی که هویت، حافظه، مجوزها و بافت گردش کار یک کارگر را در حین جابه‌جایی بین دستگاه‌ها حفظ می‌کند، می‌تواند با ارزش‌ترین بخش این چرخه بعدی را در اختیار داشته باشد.

مایکروسافت در این رقابت با Work IQ و Entra، در کنار اپل، گوگل، متا، اوپن‌ای‌آی و شرکت‌های نرم‌افزاری عمودی که از قبل در بیمارستان‌ها، انبارها و سایر گردش‌های کاری سازمانی حضور دارند، قرار دارد.

مایکروسافت ممکن است دستگاه را ببازد و همچنان عامل را ببرد. همچنین ممکن است در نهایت زیرساخت را تأمین کند در حالی که شخص دیگری مالک رابطه با مشتری باشد.

بازار سازمانی نیز مانند بازار مصرف‌کننده نیست. گوشی‌های هوشمند به اپراتورها، اکوسیستم برنامه، ترجیح برند و صدها میلیون خریدار نیاز داشتند. یک نشان بیمارستانی به تعداد انگشت‌شماری از مشتریان بزرگ، خرید متمرکز، گواهینامه امنیتی و یک عدد بهره‌وری نیاز دارد که کسی بتواند در یک جلسه بودجه از آن دفاع کند. این به جای اینکه بر خلاف نقاط قوت مایکروسافت باشد، با آنها همسو است.

سؤال واقعی این نیست که آیا مایکروسافت می‌تواند یک پوشیدنی عالی بسازد. این است که آیا مایکروسافت عمداً برای صفحه کنترل بازی می‌کند – یا اینکه «ارائه‌دهنده پلتفرم» به یک روش راحت برای توصیف شرکتی تبدیل شده است که دیگر سخت‌افزارهای تعیین‌کننده دسته‌بندی نمی‌سازد.